Co mogę zrobić jeśli w przedszkolu telewizor wiedzie prym?

1. Najpierw obserwuj i zbierz informacje

Zanim podejmiesz rozmowę:

• Zapytaj dziecko, kiedy i jak długo oglądają telewizję („co dziś oglądaliście?”, „czy oglądacie codziennie?”).

• Porozmawiaj z innymi rodzicami – może oni też zauważyli, że telewizor jest w użyciu zbyt często.

• Sprawdź, czy telewizja pojawia się wyjątkowo (np. podczas złej pogody) czy stała się „codzienną atrakcją”.

2. Porozmawiaj z wychowawcą

Zrób to spokojnie, z ciekawością, a nie z zarzutem. Możesz powiedzieć np.:

„Zauważyłam, że dzieci wspominają o bajkach w przedszkolu. Jestem ciekawa, jak wygląda u was korzystanie z telewizora — czy to element programu, czy raczej forma relaksu?”

Taki ton otwiera rozmowę, a nie ustawia jej w trybie „konfliktu”.
Często nauczyciele nie zdają sobie sprawy, że rodzice się tym martwią — albo używają TV np. tylko podczas posiłków czy przygotowań do leżakowania.

3. Sprawdź program i regulamin przedszkola

W wielu przedszkolach (zwłaszcza publicznych) obowiązują zapisy o ograniczonym lub kontrolowanym dostępie do mediów.
Możesz zapytać dyrekcję o:

• zasady korzystania z TV i tabletów,

• alternatywy — np. zajęcia plastyczne, ruchowe, muzyczne,

• czy przedszkole ma politykę „zero ekranów”.

4. Zaproponuj rozwiązania zamiast krytyki

Jeśli rozmowa nie przynosi skutku, możesz zaproponować coś pozytywnego:

• wspólne czytanie bajek zamiast oglądania,

• warsztaty lub zajęcia z bajkoterapii,

• krótkie „kino edukacyjne” tylko przy konkretnych tematach (np. przyrodnicze filmy z rozmową po seansie).

Można też zorganizować spotkanie rodziców i wspólnie ustalić oczekiwania wobec wychowawców.

5. Jeśli sytuacja się nie zmienia

Jeżeli mimo rozmów nadal uważasz, że dzieci zbyt często oglądają telewizję:

• możesz złożyć pisemne zapytanie lub skargę do dyrekcji,

• jeśli to przedszkole publiczne — w ostateczności także do wydziału oświaty (w urzędzie gminy/miasta).

Dla równowagi

Pamiętaj też, że krótkie, przemyślane seanse edukacyjne (np. o zwierzętach, muzyce, emocjach) same w sobie nie są złe — ważne, by nie zastępowały zabawy i kontaktu z dziećmi.